Widzę ile Was jest MORDY :)

wtorek, 5 maja 2015

Rozdział 8. 

- Kim jest ten miły pan? - spytała mnie mama.
- Mamo, to jest Jaś, mój kolega z klasy, Jasiu to jest moja mama.
- Miło mi panią poznać - rzekł zestresowany chłopak.
- Mi także.
Mama chyba zorientowała się dlaczego siedzimy na dworze i od razu otworzyła drzwi do domu.  

Wraz z Jankiem pomogliśmy mojej mamie z zakupami, a było ich naprawdę sporo. 
- To my pójdziemy do mojego pokoju - poinformowałam mamę.
- Tylko bądźcie grzeczni - odparła z chytrym uśmiechem.
- Mamooo - powiedziałam zdenerwowana.
Ruszyliśmy na górę. Podczas drogi Jaś cały czas śmiał się z tego, co powiedziała moja rodzicielka. Gdy przekroczyłam próg pokoju, rzuciłam się na moje, ukochane łóżko. 
- Nareszcie w domu! - krzyknęłam.
Leżąc tak z zamkniętymi oczyma, poczułam jak łóżko ugina się pod ciężarem chłopaka. 
- Zmęczyłeś się? - spytałam.
- Nie. Czemu? - spytał zdezorientowany.
- Nie już nic - odparłam.
Cieszyłam się, że mam takiego kogoś jak Jasiek tak blisko. Jego obecność przy mnie sprawiała, że wszystkie moje problemy znikają. Odwróciłam się twarzą do chłopaka, przez co na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. 
- Cieszę się, że znam właśnie ciebie - powiedział uśmiechnięty Jan.
Tak. Na moją twarz znów wkradły się rumieńce. Na pewno większe niż w każdej innej sytuacji. W tamtym momencie poczułam ,jak Jaś lekko całuje mnie w czoło. Bardzo dobrze się wtedy czułam. Zatkało mnie. Nie wiedziałam co mam mu odpowiedzieć. Bardzo mocno wtuliłam się w chłopaka. Ukradkiem na niego spojrzałam i zobaczyłam, że jest naprawdę szczęśliwy. Nie wiem czy zasnęłam, czy tylko mi się tak wydawało. Otworzyłam oczy dostrzegając, że Janek cały czas się na mnie patrzy.
- Nudzi ci się? - spytałam ze śmiechem.
- Nie. Dlaczego.. - odparł.
- Może obejrzymy jakiś film? - zaproponowałam.
- A może być komedia? - zapytał.
- Jasne - odparłam.
Z radością obejrzeliśmy film. Następnie zjedliśmy moją ukochaną szarlotkę, którą upiekła moja mama. 
- Wiesz co? Ja już muszę lecieć - powiedział smutny Jaś.
- Szkoda.. - odparłam udając bardzo, bardzo smutną.
- Ej mała no nie smuć się - powiedział zatroskany.
Znowu to zrobił. Pocałował mnie delikatnie w czoło. 
- No jak musisz...
- Dobra to ja lecę. Do zobaczenia! - krzyknął wychodząc z domu. I znowu się do mnie chytro uśmiechnął. 

--------------------------------------------------------------------------------- Kochani nasz Jan pisał, że matematyka dobrze mu poszła! :D Radujemy się razem z nim <3 Tak jak pisałam wczoraj, nie napisałam rozdziału, gdyż bardzo dużo miałam na głowie. Przepraszam! :( Ale jutro mam wolne więc coś nowego dodam. Do zobaczenia! :) Pozdrawiam was Mordki. <3

2 komentarze:

  1. Ja czuję że coś się będzie dziać w następnym ale nie wiem co. Czekam na następnego
    Rozdzialr super ;)
    Pozdrawiam ^^

    OdpowiedzUsuń