Widzę ile Was jest MORDY :)

poniedziałek, 11 maja 2015

Moje mordki! Niestety ze względu na mój stan zzdrowia muszę zawiesić bloga aż do odwołania :( Ciężko jest mi napisać jakie kolwiek wypociny. Bardzo was przepraszam :'( Do Zobaczenia!

piątek, 8 maja 2015

Rozdział 10. 

Szliśmy około pięć minut do szkoły, rozmawiając o jakichś rzeczach. Nawet nie wiem o czym. Weszliśmy do gmachu szkoły i skierowaliśmy się na lekcje. Jak codziennie przywitaliśmy się z Mileną i weszliśmy do klasy. Lekcje minęły dość szybko. 

Wychodząc ze szkoły nigdzie nie widziałam Janka. Zazwyczaj to z nim szłam do domu. Rozejrzałam się chwilę i poszłam przed siebie. Pomyślałam, że chłopak  musi załatwić  jakąś sprawę i teraz nie idzie. Gdy dochodziłam do domu, przy starym sklepie, ujrzałam Jaśka. Niestety. Nie był sam. Obok niego stała jakaś dziewczyna. Sama stanęłam jak słup soli, wpatrując się w parę. W tamtym momencie ona objęła Jana. Nie chciałam więcej na to patrzeć. Pobiegłam w stronę domu. Tak bardzo mi się spodobał, a teraz obściskuje się z inną dziewczyną. Z impetem zamknęłam drzwi do swojego pokoju. Rzuciłam się na łóżko.
Byłam dla niego tylko zabawką. Kiedy do mnie przychodził, całował mnie, był z jakąś inną dziewczyną. Postanowiłam utopić smutki w jedzeniu. Zeszłam na dół, do kuchni. Otworzyłam lodówkę i znalazłam w niej domowe lody truskawkowe. Złapałam trzy sztuki i poszłam do salonu. Włączyłam telewizor. Obejrzałam jakiś film komediowy, przy okazji jedząc deser. Usłyszałam jak ktoś wchodzi do domu. Moje serce przyśpieszyło.
- Zamykaj drzwi na klucz jak jesteś sama w domu - powiedział ... Janek.
- A ty naucz się pukać - powiedziałam, nie zapominając o tym, co nie dawno widziałam.
- Coś się stało? - zapytał zdezorientowany.
- Możesz wyjść? - spytałam ze wściekłością na twarzy. 
- Wyjdę jak powiesz co się stało.
- Wyjdź! - krzyknęłam, wypychając chłopaka za drzwi.
-San... - nie dokończył ponieważ zatrzasnęłam mu drzwi przed nosem i tym razem je zamknęłam. 
Nie słuchałam go. Miałam gdzieś jego osobę. Ruszyłam do pokoju. Wzięłam piżamę  i poszłam wziąć prysznic. Włosy rozczesałam i spięłam w luźnego kucyka.  Przebrałam się i położyłam się spać 

------------------------------------------------------------------------------------ Witajcie! Już czuję się lepiej ale szału nie ma :) Dzisiaj też nie byłam w szkole z powodu choroby. Mimo wszystko humor dopisuje i jest OK :D Pozdrawiam <3 
A przy okazji seszyn profeszyn Janka Pacanka :D <3 Moja szalona wyobraźnia :3

środa, 6 maja 2015

Rozdział 9.

- Wiesz co? Ja już muszę lecieć - powiedział smutny Jaś.
- Szkoda.. - odparłam udając bardzo, bardzo smutną.
- Ej mała no nie smuć się - powiedział zatroskany.
Znowu to zrobił. Pocałował mnie delikatnie w czoło. 
- No jak musisz...
- Dobra to ja lecę. Do zobaczenia! - krzyknął wychodząc z domu. I znowu się do mnie chytro uśmiechnął. 


Smutna znowu udałam się do swojego pokoju. Rzuciłam się na łóżko i przez cały wieczór rozmyślałam o tym co się stało. Janek jest taki przystojny, zabawny, troskliwy... Bardzo mi się podobał. Chciałam zawsze mieć go przy sobie. Nie wiadomo kiedy zasnęłam. 

Następnego dnia:
Rano obudził mnie dźwięk budzika. Nie chciało mi się wstawać. Ociągając się, zwlekłam się z łóżka, wzięłam jakieś ubrania i skierowałam się do łazienki. Przebrałam się i umyłam zęby. Postanowiłam, że moje długie, brązowe włosy zwiążę w wysokiego, niedbałego koka. Kilka kosmyków uwolniłam i pozwoliłam, by okalały moją twarz. Udałam się na dół by zjeść śniadanie. Mama przygotowała naleśniki, które bardzo lubiłam. 
- Smacznego - usłyszałam.
- Dziękuję, są naprawdę dobre - odparłam napełniając potrawą usta.
- A jak tam sytuacja z chłopakiem? - spytała zadowolona mama.
- To nie jest mój chłopak! - powiedziałam donośnie, podkreślając każde słowo z osobna.
- No niech ci będzie - rzekła roześmiana rodzicielka. 
- Dzięki za śniadanie, ale już lecę do szkoły - powiedziałam kierując się w stronę pokoju. 
- No dobrze i pozdrów ode mnie swojego ,,przyjaciela" - powiedziała złośliwie.
- No widzisz. Od razu lepiej! - odparłam z uśmiechem.
Z pokoju wzięłam torbę, telefon i klucze do domu. Tak, tym razem o nich nie zapomnę. Ruszyłam do szkoły. Przy przystanku znów ujrzałam Jasia. Widać, że na mnie czekał.
- Cześć księżniczko!  Wyglądasz pięknie! - krzyknął przytulając się do mnie. 
- No cześć! - odkrzyknęłam. Eeee.. widzę ciemnośćć.. - po chwili dodałam, gdyż za mocno mnie ścisnął.
- Jeny przepraszam - powiedział troskliwie.
- Już dobrze - odparłam.
- Idziemy? - zapytał.
- Tak - rzekłam. 
Szliśmy około pięć minut do szkoły, rozmawiając o jakichś rzeczach. Nawet nie wiem o czym. Weszliśmy do gmachu szkoły i skierowaliśmy się na lekcje. Jak codziennie przywitaliśmy się z Mileną i weszliśmy do klasy. Lekcje minęły dość szybko. 

----------------------------------------------------------------------------------Moje mordy! Przepraszam, że tak krótko ale bardzo źle się czuję :( z trudem napisałam tyle. Pozdrawiam! :)

wtorek, 5 maja 2015

Rozdział 8. 

- Kim jest ten miły pan? - spytała mnie mama.
- Mamo, to jest Jaś, mój kolega z klasy, Jasiu to jest moja mama.
- Miło mi panią poznać - rzekł zestresowany chłopak.
- Mi także.
Mama chyba zorientowała się dlaczego siedzimy na dworze i od razu otworzyła drzwi do domu.  

Wraz z Jankiem pomogliśmy mojej mamie z zakupami, a było ich naprawdę sporo. 
- To my pójdziemy do mojego pokoju - poinformowałam mamę.
- Tylko bądźcie grzeczni - odparła z chytrym uśmiechem.
- Mamooo - powiedziałam zdenerwowana.
Ruszyliśmy na górę. Podczas drogi Jaś cały czas śmiał się z tego, co powiedziała moja rodzicielka. Gdy przekroczyłam próg pokoju, rzuciłam się na moje, ukochane łóżko. 
- Nareszcie w domu! - krzyknęłam.
Leżąc tak z zamkniętymi oczyma, poczułam jak łóżko ugina się pod ciężarem chłopaka. 
- Zmęczyłeś się? - spytałam.
- Nie. Czemu? - spytał zdezorientowany.
- Nie już nic - odparłam.
Cieszyłam się, że mam takiego kogoś jak Jasiek tak blisko. Jego obecność przy mnie sprawiała, że wszystkie moje problemy znikają. Odwróciłam się twarzą do chłopaka, przez co na jego twarzy pojawił się szczery uśmiech. 
- Cieszę się, że znam właśnie ciebie - powiedział uśmiechnięty Jan.
Tak. Na moją twarz znów wkradły się rumieńce. Na pewno większe niż w każdej innej sytuacji. W tamtym momencie poczułam ,jak Jaś lekko całuje mnie w czoło. Bardzo dobrze się wtedy czułam. Zatkało mnie. Nie wiedziałam co mam mu odpowiedzieć. Bardzo mocno wtuliłam się w chłopaka. Ukradkiem na niego spojrzałam i zobaczyłam, że jest naprawdę szczęśliwy. Nie wiem czy zasnęłam, czy tylko mi się tak wydawało. Otworzyłam oczy dostrzegając, że Janek cały czas się na mnie patrzy.
- Nudzi ci się? - spytałam ze śmiechem.
- Nie. Dlaczego.. - odparł.
- Może obejrzymy jakiś film? - zaproponowałam.
- A może być komedia? - zapytał.
- Jasne - odparłam.
Z radością obejrzeliśmy film. Następnie zjedliśmy moją ukochaną szarlotkę, którą upiekła moja mama. 
- Wiesz co? Ja już muszę lecieć - powiedział smutny Jaś.
- Szkoda.. - odparłam udając bardzo, bardzo smutną.
- Ej mała no nie smuć się - powiedział zatroskany.
Znowu to zrobił. Pocałował mnie delikatnie w czoło. 
- No jak musisz...
- Dobra to ja lecę. Do zobaczenia! - krzyknął wychodząc z domu. I znowu się do mnie chytro uśmiechnął. 

--------------------------------------------------------------------------------- Kochani nasz Jan pisał, że matematyka dobrze mu poszła! :D Radujemy się razem z nim <3 Tak jak pisałam wczoraj, nie napisałam rozdziału, gdyż bardzo dużo miałam na głowie. Przepraszam! :( Ale jutro mam wolne więc coś nowego dodam. Do zobaczenia! :) Pozdrawiam was Mordki. <3

niedziela, 3 maja 2015

Rozdział 7. Rozmowa 

Cały czas przyglądałem się śpiącej Sandrze. Wyglądała prześlicznie. Mógłbym nigdy od niej nie odchodzić. Nieświadoma wtuliła się mocniej w mój tors. Było to przyjemne.

Godzinę później:
Obudziłam się na czymś miękkim. Otworzyłam oczy, rozejrzałam się w około i nagle zobaczyłam siedzącego obok mnie Janka. Na jego twarzy widniał szeroki uśmiech.
- Jak się spało? - usłyszałam jego głos.
- No wiesz, jesteś bardzo miłą poduszką - powiedziałam uśmiechając się do chłopaka.
- Wnioskuję po tym, jak śpiąc się do mnie przytulałaś - odparł roześmiany Jasiek.
Zarumieniłam się. Nie wiedziałam, że przez sen potrafię robić takie rzeczy.
- Nieprawda - powiedziałam lekko krzycząc.
- A właśnie, że prawda! - krzyknął chłopak.
- No dobra niech ci będzie - odparłam, chcąc zakończyć ,,kłótnię".
- Ile spałam? - dodałam.
- No z jakąś godzinkę będzie - powiedział szczęśliwy Janek.
- Ale ty też usnąłeś, prawda? 
- No co ty! Przez godzinę oglądałem najładniejszą dziewczynę na świecie - rzekł, przez co na moją twarz wkradł się jeszcze większy rumieniec.
- A była tu jakaś moja koleżanka? - spytałam, mimo iż wiedziałam o co mu chodzi. 
- Tak ... Poczekaj jak ona miała na imię... Sandra! - krzyknął uradowany.
- Czekaj a atak w ogóle to dlaczego twój dom jest zamknięty? - dodał po chwili.
- Pewnie moja mama pojechała do miasta, więc jeśli tak, to sobie trochę tu posiedzimy - powiedziałam śmiejąc się.
W miłej atmosferze spędziliśmy długo czasu. Nagle usłyszałam jak furtka się otwiera i na podwórko wchodzi moja mama. 
- Witam państwa - powiedziała śmiejąca się mama. 
Od razu wiedziałam o co jej chodzi.
- Dzień dobry! - krzyknął Jan.
- Cześć - powiedziałam.
Wiem, może to mało entuzjastyczne przywitanie jak do własnej mamy, no ale cóż.
- Kim jest ten miły pan? - spytała mnie mama.
- Mamo, to jest Jaś, mój kolega z klasy, Jasiu to jest moja mama.
- Miło mi panią poznać - rzekł zestresowany chłopak.
- Mi także.
Mama chyba zorientowała się dlaczego siedzimy na dworze i od razu otworzyła drzwi do domu.  

--------------------------------------------------------------------------------- Mordy, w związku z tym, że nasz kochany Janek pisze od jutra matury, wszyscy mocno trzymamy kciuki. Na pewno zda na 101%. <3 Do zobaczenia jutro :D

sobota, 2 maja 2015

Rozdział 6.  Sen

- Chcę żeby było fajnie, to zawsze mi coś nie wyjdzie - powiedziałam smutno, a z moich oczu popłynęły łzy.
- Księżniczko nie płacz - odparł zatroskany Janek, ocierając moje łzy.
Miałam ochotę komuś przywalić. A może jednak nie? Chciałam przytulić. W tym momencie wtuliłam się w ciało Janka.


Perspektywa Janka:
Poczułem, że Sandra mnie obejmuje i wtula się w moje ciało. Czułem się jak w niebie. Dziewczyna bardzo mi się podobała. Była inna niż wszystkie dziewczyny w jej wieku. Brakowało mi tego uczucia. 
- Nie ma o co płakać - szepnąłem.
Wtedy zacząłem kołysać dziewczynę, co ją uspokoiło. 
- Jeśli chcesz to mogę tu z tobą zostać ile tylko chcesz - powiedziałem.
- Naprawdę? - spytała Sandra z niedowierzaniem.
- Tak - powiedziałem ocierając ostatnią, spływającą po jej policzku łzę.
Przez jakiś czas siedzieliśmy w milczeniu. Chciałem jej powiedzieć, co do niej czuję ale stchórzyłem. Jednak po może pięciu minutach zebrałem się na odwagę.
-  Mogę ci coś wyznać? - spytałem niepewny.
Wtedy Sandra ,,okleiła" się ode mnie i spojrzała na mnie pięknymi oczyma.
- Śmiało. Mów - powiedziała z lekkim uśmiechem.
- Bo... yyymmm... Wiesz, że jesteś bardzo fajną dziewczyną.... No i .... - nie dała mi skończyć, gdyż złożyła na moim policzku delikatny pocałunek. 
Tak. Zamiast od razu powiedzieć co czuje to ja się zaczynam jąkać. Brawo. 

Perspektywa Sandry:
To było takie słodkie. Nie wiedział co ma mi powiedzieć. Jednak wiedziałam o co mu chodzi. 
- Ty też jesteś niczego sobie - powiedziałam z chytrym uśmiechem.
Zaczęliśmy się śmiać bez końca. Byłam tak zmęczona, że chyba usnęłam na ramieniu Jaśka. 

Perspektywa Janka:
Tak jak myślałem dziewczyna zasnęła oparta na moim ramieniu. Przyznam, że bardzo mi się to podobało. Postanowiłem, że dam jej się wyspać i nie będę się odsuwał. I w tej pozycji siedziałem około pół godziny. Cały czas przyglądałem się śpiącej Sandrze. Wyglądała prześlicznie. Mógłbym nigdy od niej nie odchodzić. Nieświadoma wtuliła się mocniej w mój tors. Było to przyjemne.

--------------------------------------------------------------------------------- Ludzie! Nie miałam pomysłu na ten rozdział. Wiem nie jest on dobry. Mimo to cieplutko was pozdrawiam i życzę miłej majóweczki. Papa Mordki wy moje <3

piątek, 1 maja 2015

Rozdział 5. Szkoła

- Nie szkodzi - powiedziałam. - Janka już chyba znasz? - spytałam
- A tak pamiętam cię. Cześć! - krzyknęła.
- Będzie z nami chodził do klasy - powiedziałam szczęśliwa. - Dlatego był na dniach otwartych - po chwili dodałam.
- Z ciebie jest prawdziwy bohater - rzekła Milena.
- No każdy dżentelmen zrobił by to samo - powiedział ze śmiechem Jaś.


- No tak - powiedziałam uśmiechnięta.
Wtedy rozległ się dźwięk dzwonka. Zauważyłam, że Jaś powoli się do mnie zbliża i chce znowu wziąć mnie na ręce.
- Poradzę sobie - dodałam z szerokim uśmiechem na ustach.
- No niech ci będzie - rzekł chłopak
Pierwsza lekcja minęła dobrze. Drugą było wychowanie fizyczne. Na samą myśl o tejże lekcji przypomniało mi się zdarzenie na boisku. Jan od razu to zauważył.
- Co się dzieje mała? - spytał troskliwie.
- Nie, nic. A przy okazji nie jestem mała! - od razu na mojej twarzy pojawił się uśmiech, z resztą na buzi Jasia także. 
- Jeśli chcesz posiedzę z tobą na wf-ie - oznajmił.
- O dziękuję. Jesteś kochany - powiedziałam,  a na mojej twarzy pojawił się rumieniec.
Chłopak chyba to zauważył, ponieważ powiedział ze śmiechem:
- Jaki rumieniec.
- No daj spokój - powiedziałam cicho się podśmiewając.
Ruszyliśmy na lekcje. Najpierw do hali weszłam ja. Nie mogłam dostrzec Jasia. Usiadłam więc na moim ulubionym miejscu - na samym końcu, na trybunach. Po chwili zobaczyłam jak radosny Janek wbiega do hali i ,,leci" do mnie. Myślałam, że usiądzie gdzieś indziej, na przykład kilka krzeseł dalej. Ale tak się nie stało. Usiadł tuż obok mnie. Było to bardzo przyjemne. Jeszcze nigdy nie czułam czegoś takiego do innych chłopaków, jak do Jasia. 
- Dyrektor powiedział mi, że dzisiaj lekcje są skrócone, ponieważ nauczyciele jadą gdzieś tam... . Nie wiem gdzie - powiedział uśmiany chłopak. 
- Ok. To o której godzinie można iść do domu? - spytałam, bo nie chciało mi się dłużej siedzieć w szkole.
- Nawet teraz! - krzyknął.
- Mam pytanie - powiedziałam.
- No śmiało. Mów - powiedział uśmiechnięty Jaś.
- A może wpadłbyś teraz do mnie? - cichutko spytałam.
Bardzo chciałam iść z Jaśkiem do domu, spędzić z nim miły czas. Zauważyłam, że był on zaskoczony moją propozycją.
- Przepraszam, ja tyl... - nie pozwolił mi dokończyć.
- Z wielką chęcią - powiedział radosny.
W tamtym momencie zarumieniłam się. Znowu. Chyba zdarzało mi się to za często. Janek zabrał mi mój plecak i ... Tak znowu wziął mnie na ręce. 
- Janeek! - krzyknęłam. 
- No co znowu? - spytał dumny. 
- Nie no dobra. Już nic - nie chciałam nic mówić. 
Doszliśmy pod mój dom. Otworzyłam furtkę. Bardzo chciałam być już w domu. Zaczęłam szarpać za klamkę. Drzwi były zamknięte.
- Cholera! - krzyknęłam.
- Nie denerwuj się już- powiedział Jaś. 
Na podwórku znajduje się ogromna huśtawka. Chłopak złapał mnie za ramię i usiedliśmy na ławce. 
- Chcę żeby było fajnie, to zawsze mi coś nie wyjdzie - powiedziałam smutno, a z moich oczu popłynęły łzy.
- Księżniczko nie płacz - odparł zatroskany Janek, ocierając moje łzy.
Miałam ochotę komuś przywalić. A może jednak nie? Chciałam przytulić. W tym momencie wtuliłam się w ciało Janka.

---------------------------------------------------------------------------------Witajcie <3 Co u was słychać? :) Macie jakieś plany na majówkę? Piszcie i komentujcie rozdział :3 Widzimy się jutro :D KOCHAM WAS MORDKI <3